ΆρθραΘεολογικά

Η ζωηφόρος Ανάσταση του Χριστού

Γράφει ο Συγγραφέας Γιάννης Β. Παπαναστασίου 

«Χαίρετε, λαοί, και αγαλλιάσθε».

Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.

Η Εκκλησία μάς απευθύνει τον αναστάσιμο χαιρετισμό, «Χ αί ρ ε τ ε», με τον οποίο χαιρέτησε ο Χριστός τις μυροφόρες γυναίκες, όταν τις συνάντησε, μετά την ανάστασή του. (Ματθ. κη΄, 9). Ταυτόχρονα, προτρέπει τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους, (λαοί, λέει), να χαρούν και να αισθαν-θούν αγαλλίαση από το γεγονός τής ανάστασης του Χριστού. Για ποιους, άραγε, λόγους; Δείτε.

Πρώτον, διότι ο Χριστός αναστήθηκε. Αυτό το γεγονός αποδεικνύει ότι ο Χριστός είναι Θεός. Η ανάσταση επιβεβαιώνει την Θεότητα του Χριστού. Δεύτερον, ο Χριστός με τον θάνατό του και την ανάστασή του νέκρωσε, κατήργησε τον θάνατο και χάρισε στους ανθρώπους την αιώνια ζωή.

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν».

Όλα αυτά, τα πολύ σημαντικά και ευφρόσυνα, τα οποία έγραψα συνοπτικά και εισαγωγικά, θα χρει-αστεί να τα αναπτύξω και να τα εξηγήσω. Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή και με σειρά.

Οι πρωτόπλαστοι, ο Αδάμ και η Εύα, πλάστηκαν από τον Θεό αθάνατοι. Ο Θεός έφτιαξε για χάρη τους τον παράδεισο, όπου και τους εγκατέστησε, και τους κατέστησε κυρίαρχους όλης της δημιουργίας. «Και άρχετε πάντων τών κτηνών και πάσης τής γης». (Γένεσις, α΄, 28).

Ο Θεός έδωσε στους πρωτόπλαστους σχεδόν απόλυτη ελευθερία. Η εντολή που τους έδωσε ήταν η εξής: Μπορείτε να τρώτε καρπούς από όλα τα δέντρα τού παραδείσου, εκτός από ένα∙ από το δέντρο τής γνώσεως καλού και πονηρού. Και τους προειδοποίησε: Αν φάτε τον καρπό από αυτό το δέντρο, θα πεθαίνετε∙ θα παύσετε να είστε αθάνατοι. «Η δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θανάτω αποθανείσθε». (Γένεσις, β΄, 17). Με την απαγόρευση-περιορισμό και την προειδοποίηση αυτή ο Θεός θέλησε να προστατεύσει τους πρωτόπλαστους από έναν επικίνδυνο καρπό,  — αλήθεια τους είπε∙ δεν τους είπε ψέματα –, αλλά και να δει  αν θα σεβαστούν το θέλημά του.

Ο Θεός έβαλε έναν περιορισμό, ένα κριτήριο δοκιμασίας, για να δοκιμαστεί η θέληση των πρωτο-πλάστων απέναντι στην εντολή τού Θεού. Ο Θεός σέβεται την ελευθερία τού ανθρώπου. Αυτή όμως πρέπει και να μπορεί να δοκιμαστεί. Αν δεν υπήρχε καμία απαγόρευση, κανένας περιορισμός, δεν μπορούσε να δοκιμαστεί και να αποδειχθεί η θέληση των πρωτοπλάστων. Όπου δεν υπάρχει απαγό-ρευση, δεν υπάρχει και παράβαση. Όπου δεν υπάρχει νόμος, δεν καταλογίζεται και παρανομία.

Επαναλαμβάνω κάθε φορά που αναφέρομαι σ’ αυτό το θέμα ότι η απαγόρευση αυτή δεν είχε καμία σχέση με το sex. Ο ίδιος ο Θεός «ευλόγησεν αυτούς, λέγων∙ αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην». (Γένεσις, α΄, 28). Η Αγία Γραφή λέει πάντα τα πράγματα με το όνομά τους.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο διάβολος ως όφις εξαπάτησε την Εύα, λέγοντάς της ότι, όταν θα φάτε από αυτόν τον καρπό, δεν θα πεθαίνετε, όπως σας είπε ο Θεός, αλλά θα γίνετε κι εσείς Θεοί. [Η λέξη διάβολος παράγεται από το ρήμα διαβάλλω, που σημαίνει: διαστρεβλώνω την αλήθεια]. Ο διάβολος διέστρεψε τα λόγια τού Θεού και χρησιμοποίησε και ένα ψέμα διαβολικό. «Θα γίνετε κι εσείς Θεοί».

Εδώ ακριβώς δοκιμάστηκε η θέληση της Εύας. Έδειξε εμπιστοσύνη στα λόγια τού όφη-διαβόλου και όχι στα λόγια τού Θεού. Ακολούθως παρέσυρε και τον Αδάμ στην παρακοή τής εντολή τού Θεού και οι δυο μαζί, καταδίκασαν το ανθρώπινο γένος στην ποινή τού θανάτου, καθώς ήταν οι γενάρχες του. Αυτή ήταν «η κατάρα τού Αδάμ», όπως την αποκαλεί η Εκκλησία, η οποία βάρυνε όλο το ανθρώπινο γένος.

Ο Θεός έδιωξε τους πρωτόπλαστους από τον παράδεισο και τον έκλεισε. Έβαλε στην είσοδο φύλακα άγγελο. Έτσι, οι πρωτόπλαστοι περιήλθαν στην εξουσία τού διαβόλου, στο κράτος τού διαβόλου, στο κράτος τής πλάνης, της απάτης και του θανάτου∙ περιήλθαν εις {«…τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τούτ’ έστι τον διάβολον». (Εβραίους, β΄, 14)}.

[ΣΧΟΛΙΟ: Θέλω να διαβεβαιώσω ότι αυτά δεν είναι μυθολογικές διηγήσεις, όπως νομίζουν πολλοί αδαείς ή επιπόλαιοι. Είναι η ιστορική αλήθεια τών απαρχών τού ανθρωπίνου γένους. Είναι η ιστορία τής πίστεώς μας. Το μυστήριο του Βαπτίσματος σχετίζεται άμεσα με το προπατορικό αμάρτημα. Στην υμνολογία τής Εκκλησίας μας τα ονόματα του Αδάμ και της Εύας αναφέρονται πολλές φορές στους αναστάσιμους ύμνους. Δύο χιλιάδες χρόνια δεν έχει διαψευστεί τίποτε από αυτά που λέει η Εκκλησία.]

Ο Θεός, ωστόσο, δεν έπλασε τον άνθρωπο για να τον παραδώσει στον διάβολο. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο για χάρη τών ανθρώπων. Έπλασε τον άνθρωπο κορωνίδα τής δημιουργίας. Ο απ. Παύλος εκφράζει τον θαυμασμό του για την αξία που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο: «Τί έστιν άνθρωπος; Ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ’ αγγέλους∙ δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτός». (Εβραίους, β΄, 7). {Κύριε, τί μεγάλη αξία που έχει ο άνθρωπος; Τον έκανες λίγο κατώτερον από τους αγγέλους∙ με δόξα και τιμή τον στεφάνωσες ως βασιλέα τής φύσεως-κτίσεως}.

Δεν ήταν δυνατόν, επομένως, να αφήσει ο Θεός τον άνθρωπο στην εξουσία τού διαβόλου, διότι γνώρι-ζε ότι ο διάβολος εξαπάτησε την Εύα. Δεν επέλεξαν οι πρωτόπλαστοι να ακολουθήσουν τον διάβολο. Για το λόγο αυτό ο Θεός καταράστηκε τον όφη-διάβολο και του είπε: «ότι εποίησας τούτο, επικατάρατος συ, (…) και έχθραν θήσω ανά μέσον σού και ανά μέσον τής γυναικός, και ανά μέσον τού σπέρματός σου και ανά μέσον τού σπέρματος αυτής∙ αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν». (Γένεσ. γ΄, 13 – 15). {Δηλ., επειδή έκανες αυτή την απάτη, να είσαι καταραμένος, (…) θα θέσω έχθρα ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα, και ανάμεσα στους απογόνους σου και σε έναν απόγονο της γυναίκας∙ αυτός ο απόγονος (ο Μεσσίας) θα σου συντρίψει την κεφαλή, ενώ εσύ θα τρυπήσεις αυτού τη φτέρνα}.

Βλέπουμε εδώ την πρόθεση του Θεού να διορθώσει το σφάλμα τών πρωτοπλάστων και να τιμωρήσει τον διάβολο. Αυτή η εξαγγελία τού Θεού αποτελεί την πρώτη καλή είδηση μετά την παρακοή τών πρωτοπλάστων και χαρακτηρίζεται ως το «Πρωτευαγγέλιο».

Αυτή την υπόσχεση του Θεού ήρθε να πραγματοποιήσει ο Ιησούς Χριστός, ως Θεός και άνθρωπος∙ ως υιός τής γυναικός, ως υιός τής αειπαρθένου Μαρίας. Με τη σταυρική του θυσία απάλλαξε το ανθρώπινο γένος από το προπατορικό αμάρτημα, από την «κατάρα τού Αδάμ», γενόμενος ο ίδιος κατάρα, αφού στο «Δευτερονόμιον» (κα΄, 23) διαβάζουμε: «επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου». Με το τίμιο αίμα του ξέπλυνε τις αμαρτίες τών ανθρώπων.

[Υπενθυμίζω ότι στα χρόνια τής Παλαιάς Διαθήκης ο εξιλασμός τών Εβραίων γινόταν με το αίμα ταύρων και τράγων, με το οποίο οι αρχιερείς και οι ιερείς ράντιζαν τον λαό. Στην Κ. Διαθήκη η εξαγο-ρά τών αμαρτιών και η λύτρωση των ανθρώπων έγινε με το τίμιο αίμα τού μονογενούς υιού τού Θεού. Γι’ αυτό η Εκκλησία μας ψάλλει: «Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας τού νόμου τω τιμίω σου αίματι».]

Με τον θάνατό του ο Χριστός καταπάτησε τον θάνατο. Κατεβαίνοντας στον άδη, κατέκαψε τον άδη και τον θάνατο με το πυρ τής Θεότητας. «…θανάτω θάνατον πατήσας». Με την ανάστασή του ο Χριστός εξήλθε νικητής εκ του τάφου και ελευθέρωσε το ανθρώπινο γένος από τα δεσμά τού άδη και τη δουλεία τού διαβόλου∙ «…ηλευθέρωσας ημάς εκ της δουλείας τού εχθρού».

Αυτό είναι το μεγάλο γεγονός που γιορτάζουμε με την Ανάσταση του Χριστού. Η Ανάσταση του Χριστού επιβεβαιώνει την Θεότητα του Χριστού. Οι Χριστιανοί χαίρονται σε βαθμό αγαλλίασης, διότι ο Χριστός, τον οποίο λατρεύουν, είναι ο αληθινός Θεός. Η ανάσταση του Χριστού αποτελεί μοναδικό γεγονός στην ιστορία τού ανθρώπινου γένους. Αυτοανάσταση δεν έχει ξαναγίνει.

Συνέπεια αυτού του πρώτου και μεγάλου γεγονότος, για το οποίο επίσης χαίρονται οι Χριστιανοί, είναι το ότι με την ανάστασή του ο Χριστός συνανέστησε και τον Αδάμ, παγγενή (παν + γένος). Η ανάσταση του Χριστού αποτελεί τον προάγγελο και τη διαβεβαίωση και της δικής μας ανάστασης.

Οι άνθρωποι εξακολουθούν βέβαια να πεθαίνουν, αλλά θα έρθει ώρα κατά την οποία «αναστήσονται οι νεκροί και εγερθήσονται οι εν τοις μνημείοις και πάντες οι εν τη γη αγαλλιάσονται». Θα αναστηθούν οι νεκροί και θα ζουν αιώνια στη βασιλεία τού Θεού. «Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου, καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και μέγα έλεος».

Με την ανάστασή του ο Χριστός απάλλαξε τους ανθρώπους από το σκοτάδι τού άδη και μας χάρισε το φως της ανάστασης. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια». Μας απάλλαξε ακόμη από την πλάνη τού διαβόλου. Ο Χριστός μάς αποκάλυψε τις αλήθειες τού Θεού. Γνωρίζουμε πλέον τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. Κάθε άνθρωπος έχει την ευθύνη τής επιλογής. Αν θα ακολουθήσει τις αλήθειες τού Θεού ή τις πλάνες τού διαβόλου. Τέλος, άνοιξε πάλι ο παράδεισος.

Και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: «Όσοι έλαβον αυτόν έδωκεν αυτοίς εξουσίαν τέκνα Θεού γενέσθαι, τοις πιστεύουσιν εις το όνομα αυτού». (Ιωάν. α΄, 12). Οι άνθρωποι γινόμαστε υιοί Θεού κατά χάριν.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Αυτό είναι το νόημα της Ανάστασης του Χριστού. Αυτό είναι το γεγονός που γιορτάζουμε. Γιορτάζουμε το σημαντικότερο γεγονός στην ιστορία τής ανθρωπότητας. Γι’ αυτό είναι «εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων». Δεν είναι κάποιο έθιμο. Δεν έχει καμία σχέση με την αναγέννηση της φύσης. {Αυτή είναι απλοϊκή και ανόητη δοξασία, την οποία επικαλούνται οι αδαείς και οι αφελείς, για να εξαπατούν τη συνείδησή τους και να εξαπατούν τους ανόητους ομοϊδεάτες τους ή τους οπαδούς τους}. Δεν είναι κάποια επινοημένη γιορτή, για να ομορφύνουμε τη ζωή μας.

Η ανάσταση του Χριστού είναι ζωηφόρος. Χάρισε στους ανθρώπους την αιώνια, την ατελεύτητη ζωή «εν τη ανεσπέρω ημέρα τής βασιλείας τού Θεού».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!